De vrijheid van Simone

Interview door Mireille de Beer

Simone is pas 25 jaar. Een zachtaardige, gevoelige en kwetsbare vrouw met een licht verstandelijke beperking. Toch kun je aan haar merken dat ze al veel heeft meegemaakt. Ze is in haar jeugd mishandeld. Ook werd ze veel gepest op school omdat ze moeilijk mee kon komen. Simone herinnert zich haar kindertijd vooral als een hele moeilijke tijd. Ze zat veel alleen op haar kamer en was vaak depressief. Het enige wat ze wilde, was behandeld worden als een gewoon kind.

Zelfstandig wonen

Toen Simone 18 was, ging ze het huis uit. Ze kwam terecht in een groep met 9 mensen. Er waren strenge regels. Haar geldzaken werden gecontroleerd en ze mocht niet te laat thuis komen. Toen ze 24 was moest ze nog steeds om 10 uur ’s avonds binnen zijn. Sinds twee jaar woont Simone begeleid zelfstandig. Elke dag komt er een begeleider kijken of het goed met haar gaat. Met een van hen heeft ze helaas geen goed contact. Ze heeft soms het gevoel dat ze niet gehoord wordt. Ik vraag Simone wat volgens haar een goede begeleider is. ‘Iemand die naar me luistert en me helpt’, zegt Simone. ‘Maar alleen als dat nodig is, ik wil niet betutteld worden. Begeleiders moeten goed nadenken hoe ze zich zelf zouden voelen als ze op die manier behandeld worden.’

Vrijheid

Ik vraag Simone wat vrijheid voor haar betekent. Het antwoord is duidelijk: ‘Kunnen gaan en staan waar ik wil, lol maken met vrienden, me veilig voelen.’ Dat was in het verleden niet altijd mogelijk. Simone heeft een poosje in een gesloten GGZ-instelling gewoond. Haar traumatische verleden was daar de oorzaak van. Ook heeft ze wel eens in een separeercel gezeten omdat ze op bepaalde situaties niet goed reageerde. Ze voelde zich toen erg alleen. ‘Je kunt nergens heen’, zegt ze. ‘Je armen en benen zitten vast en je kunt niet naar het toilet. En dat zeker 24 uur lang. Vaak word je tegen de grond gedrukt, soms door vijf man.’ Ze hebben haar toen veel pijn gedaan en ze liep ook kneuzingen op. ‘Dan word je steeds bozer en ga je alleen maar harder schreeuwen’, zegt Simone. Nu is ze niet boos meer, maar vaak wel verdrietig over wat ze heeft meegemaakt. ‘Als het mis gaat, moeten begeleiders die persoon apart nemen, met hem praten en hem geruststellen. Maar niet aanpakken waar de hele groep bij staat.’

Simone vindt dat je mensen alleen mag opsluiten als ze een gevaar voor een ander zijn en dan nog zo kort mogelijk en alleen als het echt niet anders kan.

Simone’s droom

Simone wil heel graag zonder begeleiding wonen. Ze wil zich minder alleen voelen en vooral gelukkiger worden. Ze zou ook graag een relatie willen. Dat is lastig, want ze maakt moeilijk contact. Wel heeft ze een vriendin met wie ze af en toe leuke dingen onderneemt.

Ik vraag Simone wat zij zou veranderen als de ze baas was van een zorginstelling. ‘Ik zou zeggen dat iedereen gelijkwaardig behandeld moet worden en dat begeleiders met de cliënten moeten meedenken. Niet ‘zorgen voor’, maar ‘zorgen dat’. Simone hoopt dat mensen haar verhaal willen lezen en dat het meehelpt om dingen te veranderen in zorginstellingen.
En ik hoop dat Simone’s dromen uitkomen. Dat ze een lichtpuntje vindt in haar leven en dat ze de liefde en warmte krijgt die ze verdient van mensen die om haar geven.

Lees ook de andere verhalen over vrijheid

Deel deze content

Reageren:

Wil je een link invoegen in de tekst? Zet deze tussen [].
Voorbeeld: [www.voorbeeld.nl] of [http://www.voorbeeld.nl]
Velden met een (*) zijn verplicht.

Aantal reacties (1)

  • 14-11-2014
  • Dounia

Jeetje simone wat een heftig verhaal zeg. Erg jammer dat mensen jou vroeger gepest hebben. Ik weet zeker dat jij een hele lieve meid ben. Jou verhaal heeft mij in mijn hart geraakt. Misschien dat je met mij in contact zou willen komen. Ik hoor het wel. Sterkte meid liefs van dounia

kennispleingehandicaptensector.nl gebruikt cookies om het gebruik van de website te analyseren en het gebruiksgemak te verbeteren. Lees meer over cookies. melding sluiten