Ouder worden met een verstandelijke beperking: Vera

Mijn afspraak met Vera begint goed. Ze staat mij al op te wachten bij de deur en ontvangt me hartelijk. Een warme ontmoeting.

Leven

Vera is 67 jaar. Een vrolijke vrouw die geniet van het leven. Ze komt uit een gezin met drie dochters van wie zij de oudste is. Haar jongere zusje is pas overleden. Vera heeft tot 1984 bij haar ouders gewoond. Toen is ze verhuisd naar het huis waar ze nu nog steeds woont. Al 28 jaar. Vera is sinds februari 2012 met pensioen.

aardappels schillen

Wonen

Vera deelt haar huis met een andere vrouw. Hun huis ligt in een woonwijk en grenst aan andere groepswoningen voor mensen met een beperking. Ze hebben allebei een eigen kamer. Ze vindt het een prettig huis, vooral omdat ze dicht bij de winkels en de bushalte woont. Ze vindt het wel jammer dat ze niet zo vaak naar het nieuws kan kijken. Ze heeft geen tv op haar kamer en haar huisgenoot kijkt vaak naar andere zenders. Vera krijgt begeleiding, maar minder dan vroeger. Haar jongste zus beheert haar geld. Elke middag komt er een begeleider samen met Vera en haar huisgenoot koken. Meestal uit potten met verse aardappels erbij. In het weekend eten ze ook wel eens pilav of pizza. Vera houdt van lekker eten!

Vera kiest zelf haar vakanties. De eerste keer dat ze alleen op pad ging, maakte ze een reis over de Moezel en de Rijn. Inmiddels is het reizen in haar bloed gaan zitten en is ze regelmatig met vakantie, onder andere naar Italië. Meestal met Stichting Het Buitenhof.

‘Soms praten ze wel eens over verhuizen’, zegt ze. Ze valt even stil. ‘Ik heb tegen mijn zus gezegd: dan maak ik mijzelf van kant.’ Ik vertel haar dat ze het recht heeft om te leven zoals ze zelf wil zo lang als het kan. Dan komen de emoties los. Het is duidelijk: Vera wil altijd in dit huis blijven wonen.

Werk en dagbesteding

Vera krijgt een AOW-uitkering en dat vindt ze zelf genoeg. Voordat ze met pensioen ging vouwde ze dagelijks de was op. Ook heeft ze administratief werk gedaan bij ABN Amro. Nu mag ze zelf haar dag indelen. Die begint meestal om 9 uur. Dan leest ze de krant, doet boodschappen, zet koffie en wast af. Ze borduurt veel en ze maakt 3D-kaarten. Vera’s vriendin woont in de buurt, samen doen ze leuke dingen. Bijvoorbeeld naar de bingo. ‘Mijn geluksnummer is 17’, lacht Vera. ‘Ik win vaak de tweede prijs, een hele mand vol met boodschappen!’ Daarnaast zit ze in een cliëntenplatform waarvoor ze de notulen verzorgt. Vera is tevreden over haar netwerk.

Ouder worden

Vera’s moeder is maar 60 geworden en haar vader 65. Dat vindt ze wel jammer, maar ze is er ook trots op dat ze nu ouder is dan haar ouders. Ze vindt ouder worden niet vervelend. Ze merkt wel dat ze meer rust nodig heeft. ‘Ik ben sneller moe’, zegt ze, ‘maar gelukkig niet vergeetachtig.’ Telefoonnummers onthouden kan ze heel goed en haar afspraken schrijft ze keurig op een kalender. Niemand hoeft haar te helpen herinneren. Sporten doet ze niet, maar ze eet wel gezond. Vooral fruit vindt ze lekker.

Ik vraag Vera of ze nog wensen heeft. Ze vindt het altijd leuk om een dagje uit te gaan, maar verder is ze tevreden met haar leven zoals het nu is. Over haar toekomst denkt ze niet zoveel na. ‘Als ik hier maar kan blijven wonen’, zegt ze.

Deel deze content

kennispleingehandicaptensector.nl gebruikt cookies om het gebruik van de website te analyseren en het gebruiksgemak te verbeteren. Lees meer over cookies. melding sluiten