Blogreeks NAH: 'Alleen ga je sneller, samen kom je verder: Samen sterk!'

Blog NAH niet-aangeboren hersenletselWerkende als verpleegkundig specialist (VS) op NAH-afdelingen in verpleeghuis De Plantage in Brielle (Careyn) kom je in aanraking met mensen, mooie mensen die allen een heftig eigen verhaal hebben.

Kom bij ons langs op de afdeling en de kans is groot dat je wordt aangesproken door een vrouw van 40 jaar die je onmiddellijk haar levensverhaal vertelt. Een ‘gewoon’ leven had ze, vertegenwoordiger van beroep, lease-auto, goed salaris en genoot van haar luxe leventje. Toen, 5 jaar geleden, dat fietstochtje, auto van opzij, pats-boem en gekluisterd aan haar rolstoel voor altijd. Vreselijk, en toch is ze ontzettend dankbaar dat ze er nog mag zijn, het je mag vertellen en je haar aandacht kan geven. Indrukwekkend verhaal en als dit dag in dag uit je voornaamste verhaal is, realiseer je je pas hoe groot haar beschadiging is.

Werken met passie, kennis en kunde

Het is vreselijk onrechtvaardig wat deze mensen overkomen is. Ik draag er als medisch medebehandelaar graag mijn steentje aan bij dat zij allen de beste zorg en behandeling krijgen en dat ze met comfort en iets meer plezier bij ons verblijven. Van nature ben ik geïnteresseerd in mensen. En zeker voor mensen die afhankelijk zijn zet ik me graag in; ze zijn een niet geziene groep in onze maatschappij.

Ik kan dit natuurlijk niet alleen, ik ben slechts een radartje. Fijn vind ik het dan ook om in een multidisciplinair team te werken, waar werken met passie, kennis en kunde en het leveren van professionele zorg hoog in het vaandel staat. Ieder met zijn eigen rol en eigen bijdrage.

Oog voor familie en dierbaren

Elke bewoner heeft een ernstige aandoening. Sommigen hebben van het ene op het andere moment iets meegemaakt, waardoor ze niet-aangeboren hersenletsel hebben. Denk aan een ongeval, een hersenbloeding of zuurstoftekort bij een reanimatie. Anderen hebben een slepende ziekte met de prognose dat het alleen maar minder wordt. Bijvoorbeeld MS, Ziekte van Parkinson of Ziekte van Huntington.

Het omgaan met zo'n ernstige aandoening is niet alleen voor de bewoner zelf moeilijk, maar ook zeker voor hun familie en dierbaren. Ook voor hen moeten wij oog hebben. Zeker nu er steeds minder handen aan het bed staan en er waar mogelijk een beroep gedaan wordt op hen, is het van groot belang goed met elkaar te communiceren.

Bij de mensen die een trauma hebben opgelopen is het van belang dat er nagegaan wordt wat ze nog wel kunnen en of herstel mogelijk is. De ervaring leert dat mensen lang na het trauma nog herstel kunnen laten zien. De behandeling moet daarop afgestemd worden en aan de hand van het resultaat bijgesteld. Bij de mensen met een progressieve ziekte gaat het niet om herstel, maar om zoveel en zo lang mogelijk behoud van hun functies.

Samenwerking Radboud UMC

Er is veel kennis en ervaring binnen ons behandel-/zorgteam. Dit bouwen we uit door middel van een scholingsprogramma dat is opgezet voor alle professionals die op onze NAH-afdelingen werken. Doel is ons te ontwikkelen tot een expertisecentrum NAH. Hierbij past het uitvoeren van wetenschappelijk onderzoek. Zo kwamen we terecht bij de onderzoeksgroep van Jan Lavrijsen bij het Radboud UMC. We hebben ons ook aangesloten bij een nieuw opgericht netwerk van NAH-instellingen, verbonden aan het Radboud UMC.

NAH heeft ook geestelijke gevolgen

Naast de lichamelijke beperkingen hebben al deze mensen ook geestelijke gevolgen van hun trauma of ziekteproces. Sommigen zijn het overzicht kwijt, hebben een verminderd geheugen en/of reageren heel primair; zij zeggen of doen wat wij misschien alleen maar denken. We hebben een jonge jongen die aan alle knopjes en schuifjes zit die hij tegenkomt. Alle aan-/afwezig plaatjes bij de kantoren zijn daardoor verdwenen!  Onlangs ontdekte hij dat hij het brandalarm aan kon zetten. Hij genoot toen de brandweer in vol ornaat kwam. De brandweer reageerde heel leuk door hem een helm op te zetten en foto’s te maken. Deze heeft hij dagenlang glunderend aan iedereen laten zien. Uiteraard is er wel voor gezorgd, dat hij het alarm niet meer kan activeren.

Echter veelal is het schrijnend. Bijvoorbeeld bewoners die aan de reactie van de ander merken dat ze iets verkeerd gezegd hebben. We hebben een man die dan kan zeggen: “Oh, ik ben zeker weer heel dwangmatig bezig?” En dan stilletjes erachteraan “Sorry..” Of een vrouw die elke week een gesprek met mij wil, omdat ze terug naar huis wil en weer gewoon wil gaan werken. Ze is zich niet bewust van haar beperkingen. Ogenschijnlijk is er niets met haar. Het is een elegante vrouw, ze is mobiel en spreekt goed. Ze ruimt heel keurig elke dag haar vuile wasgoed uit de wasmand op door het op te vouwen en terug in de kast te leggen. En als haar gezegd wordt dat ze elke dag een schone onderbroek aan moet, heeft ze na een week 7 onderbroeken over elkaar aan. Haar korte termijngeheugen is ook aangetast door een hersenbloeding. Ze draait zich om en weet niet meer waar ze is. Ze kan hierdoor erg onzeker en claimend zijn.

Hoe ga je hier allemaal mee om als professional? Ik maak gelukkig deel uit van een multidisciplinair team dat gewend is nauw met elkaar samen te werken. Het is van groot belang dat de neuzen dezelfde richting op staan en dan doel ik op die van iedereen, zowel de professionals als de mantelzorgers en altijd met hetzelfde uitgangspunt: de bewoner staat centraal. Samen Sterk!

Liesbeth Ridder-Penning is verpleegkundig specialist (VS) op NAH-afdelingen in verpleeghuis De Plantage in Brielle (Careyn).

Lees ook de andere blogs over NAH na coma

Deel deze content

Reageren:

Wil je een link invoegen in de tekst? Zet deze tussen [].
Voorbeeld: [www.voorbeeld.nl] of [http://www.voorbeeld.nl]
Velden met een (*) zijn verplicht.

Aantal reacties (6)

  • 03-04-2016
  • Met oog voor familie en dierbaren

Uit eigen ervaring kan ik u vertellen dat deze behandelaar geen oog heeft voor familie en dierbaren van de NAH patient. Zij meet met twee maten. Haar persoonlijke ervaring staat haaks op de beleving van de familie van de NAH patient. Dat het gezegd mag worden.

  • 17-03-2015
  • Jos Smaling

Hallo,

Ik ben Jos Smaling en heb het syndroom van korsakov en was te zien in een reportage van kruispunt op 4 oktober 2009 en 4 juli 2010. U kunt het nakijken op www.uitzendinggemist.nl

  • 15-03-2015
  • Yvonne

Heel jammer, dat er altijd mensen zijn die iets negatiefs weten te vinden. Tenzij het de bedoeling was te prikkelen om een reactie uit te lokken. Want dat is wel gelukt. Laat dat nou precies zijn wat wij met het multidisciplinaire team, SAMEN met familie en indien mogelijk de cliënt willen bereiken. In overleg proberen we de juiste prikkel op het juiste moment in de juiste dosering aan te bieden om een zo STERK mogelijke reactie uit te lokken. Ik heb er grote bewondering voor hoe Liesbeth het voortouw neemt om hierin te blijven ontwikkelen.

  • 11-03-2015
  • Diana

Mooi verhaal, Liesbeth. Je leest door alles heen dat je werkt met passie om op die manier mensen soms letterlijk een stap verder te brengen. Positiviteit geeft mensen extra energie om verder te knokken. Mooi werk en goed dat je je ervaringen deelt op deze manier. Helaas heeft dat ook een kwetsbare kant en kunnen mensen je verhaal anders interpeteren dat jij overduidelijk bedoelt en zich verliezen in details die aan de boodschap voorbij gaan.

Ik hoop graag meer van je ervaringen te lezen.

  • 10-03-2015
  • Roos

Zo'n reaktie van Demster geeft een hele nare nasmaak op dit verhaal van Liesbeth.

De bedoeling van het verhaal is naar voren brengen wat de gevolgen zijn van N A H. Wat zijn en kunnen de gevolgen zijn.

Ik snap echt niet wat een reaktie zoals Demster nu toevoegd, heel jammer!

  • 10-03-2015
  • Demster

Dit verhaal was zeer mooi geweest als je een paar dingen had weggelaten. En wel dit : Werkende als verpleegkundig specialist (VS), als medisch medebehandelaar, zeker omdat je verderop zegt : Ik ben maar een radertje (je schrijft radartje, maar dat is een kleine radar). Eerst opscheppen dat je Verpleegkundig Speicialist bent en dan jezelf terug brengen tot een 'radertje'.

En dan eindig je ook nog met de PVDA-leus : Samen Sterk !

Volg eens een schrijverscursus hier of daar; Ravenstein in Zeeland of SKVR in Zuid-Holland en anders even googlen.

Veel succes mevrouw Liesbeth Ridder-Penning

kennispleingehandicaptensector.nl gebruikt cookies om het gebruik van de website te analyseren en het gebruiksgemak te verbeteren. Lees meer over cookies. melding sluiten