De vrijheid van Martijn

Interview door Mireille de Beer

Foto van Martijn

Tot zijn 9e woonde Martijn in een klein dorpje met zijn ouders en zijn oudere broer. Maar Martijn was wat ze noemden ‘een onhandelbaar kind’. Hij begreep zijn ouders niet en zij begrepen hem niet. Om uit te zoeken wat er mis was kwam hij terecht bij het kinderziekenhuis ErasmusMC-Sophia. Uit onderzoeken bleek dat Martijn een verstandelijke beperking heeft. Hij verhuisde naar 'Zonnehuizen' in ZEIST, ging naar het speciaal onderwijs en kreeg medicijnen om rustiger te worden. In de periode daarna verhuisde hij van de ene instelling naar de andere, steeds was hij niet op zijn plek.

Wonen…

Martijn is nu 38 jaar. Inmiddels woont hij zelfstandig met begeleiding in een groepswoning, samen met elf andere mensen. Hij heeft een eigen kamer. Hij vertelt dat hij verslaafd is aan zijn computer. Het overheerst zijn dagelijkse bestaan. Hij vindt het moeilijk zijn eigen grenzen te bepalen, vooral met gamen. Zijn begeleider helpt hem daarbij. In de groep gelden een aantal regels. Ze mogen bijvoorbeeld geen drugs gebruiken. Maar regels zijn er om te verbreken, zegt Martijn lachend. Hij heeft 2 jaar geleden wiet gerookt. Dat heeft de begeleiding ontdekt. Nu gebruikt hij geen drugs meer. Toch vindt Martijn afspraken en regels erg belangrijk. ‘Het houdt je op de rails’, zegt hij.

…en werken

Vier dagen per week werkt Martijn bij een kwekerij in Harmelen. Hij houdt ervan om in de natuur te werken. Hij wil graag een opleiding voor timmerman volgen, in de avonduren op een gewone school. Hij wil dan werken bij Stichting Bouwloods Utrecht. Zij begeleiden mensen met een (grote) afstand tot werk naar de arbeidsmarkt door middel van opleiding en werkervaring in de houtbranche.

Eigen keuzes maken

Martijn heeft een ondersteuningsplan waar hij zelf, zijn broer en zijn begeleider een kopie van hebben. Zijn persoonlijke regels en afspraken staan erin. Bijvoorbeeld dat hij zelf zijn kamer moet schoonhouden en dat hij zich aan afspraken moet houden. Soms gebeurt het wel eens dat een begeleider voor Martijn beslist. Dan vraagt hij om een gesprek want hij vindt dat hij zelf moet meebeslissen. Ook in zijn werk kan hij niet altijd eigen keuzes maken. Hij mag bijvoorbeeld niet alleen in de houtzagerij zijn als er geen begeleiding is. Dat vindt hij wel eens lastig.

Grenzen aan vrijheid

Als een bewoner heel boos of verdrietig wordt, neemt de begeleiding soms beslissingen die nodig zijn om weer rustig te worden. Bijvoorbeeld door iemand stevig vast te houden of naar een andere kamer te brengen. Vroeger gebeurde dat ook met Martijn. Nu heeft hij gelukkig niet vaak meer last van dit gedrag. Af en toe explodeert hij nog en heeft hij even ruimte nodig. Gelukkig kan hij zich steeds beter beheersen. Ook bij het maken van keuzes wordt je vrijheid soms beperkt. ‘Als het niet goed met je gaat, maakt de begeleiding soms keuzes voor je,’ zegt Martijn. ‘Dan moet je bijvoorbeeld naar je kamer.’ Hij vindt dat niet leuk, maar hij begrijpt het wel.

Vrijheid betekent…

‘Vrijheid’, zegt Martijn, ‘is waar mogelijkheden liggen. Mogelijkheden die ervoor zorgen dat mijn dromen en wensen haalbaar zijn voor mij. Ieder mens heeft recht op vrijheid, ieder mensen heeft recht op kansen. In deze maatschappij kijken mensen vaak naar wat je niet kunt terwijl het juist gaat om wat je wel kunt en dat je daarin gelooft.’

Lees ook

Deel deze content

Reageren:

Wil je een link invoegen in de tekst? Zet deze tussen [].
Voorbeeld: [www.voorbeeld.nl] of [http://www.voorbeeld.nl]
Velden met een (*) zijn verplicht.

kennispleingehandicaptensector.nl gebruikt cookies om het gebruik van de website te analyseren en het gebruiksgemak te verbeteren. Lees meer over cookies. melding sluiten