Een moment voor onszelf

De feestdagen zijn voorbij.  Maanden met veel stress  liggen weer achter ons. Ook al gelooft onze gehandicapte dochter Camilla niet meer in Sinterklaas, op de een of andere manier is dat geloof weer nadrukkelijk aanwezig zodra de Goedheiligman van zijn boot stapt. En of dat niet genoeg is, is zij in de maand daarvoor ook nog eens jarig.

Stress

In september zien we de eerste stressverschijnselen. Gevoed door de reclamefolders en de pepernoten die dan al in de schappen van de winkels liggen. Ook denkt ze dat haar verjaardag vergeten wordt en om dit voor te zijn begint ze iedereen die ze kent, vast uit te nodigen. Elk jaar maken we samen met haar een planning met picto’s. Het onderwerp komt elke week terug in het 15- minutengesprekje met haar begeleider Margriet . We willen haar zo meer duidelijkheid bieden. Dat helpt  maar deels. Zij  blijft zich afgewezen voelen, vult zaken snel zelf in en vraagt voortdurend om bevestiging. Gevolgd door  negatief gedrag waardoor juist de mensen die het dichtst bij haar staan het meest getroffen worden. Andere cliënten maken zich nog wel eens uit de voeten als er weer zo’n bui op komst is.  Soms bemoeit een buitenstaander zich ermee en vertaalt haar gedag in ‘zielig’.  De verwarring wordt alleen maar groter.

Feestje

Dit jaar hebben we in overleg met Margriet deels zelf  de regie genomen. Op Camilla’s verjaardag haalden we haar op. We zijn met haar gaan winkelen en daarna verrasten we haar met een lunch thuis. We gingen niet in op haar wens om bij een grote restaurantketen te lunchen. Daarover was geen enkele teleurstelling te bespeuren. Ze vond het prachtig! Toen we haar naar huis brachten, bevestigde ze dat volop: ‘Mam, zo is het wel heel erg gezellig met jullie tweeën. En je hebt mij wel verrast met de wandelschoenen en de muts en de sjaal. Dan krijg ik geen koude oren als ik met jullie ga lopen!’ Voor het feestje later die week nam Margriet de regie.  Nadat dit alles achter de rug was, maakten we een nieuwe planning voor de feestdagen. Zo was het voor Camilla steeds duidelijk wat er ging gebeuren.

Samenwerken

Tussen Margriet en ons wordt veel afgestemd, vooral in deze maanden. Met het doel om, ondanks alle tirades van Camilla, niet in de verleiding te schieten hierop te reageren en de situatie te verergeren. Regelmatig helpen we elkaar om even afstand te nemen en dan weer met frisse moed door  te gaan. Eenvoudig is het niet altijd. Margriet heeft nog andere cliënten en ik heb nog meer gezinsleden die op hun beurt ook weer kunnen gaan reageren. Gelukkig reageert Camilla haar stress niet op iedereen tegelijk af. Zo ontstaan vanzelf momenten waarop één van ons even rust heeft. Het is heerlijk om zo elkaars maatje te kunnen zijn met wederzijds begrip en zonder veel woorden. We begrijpen Camilla en weten dat in februari alles weer stabiel zal zijn.

Wederzijds respect

Ik raak niet uitgesproken over Margriet. Het treft mij keer op keer dat samenwerken gewoon kan. En dat we met  wederzijds respect ons gezamenlijke doel, goede zorg voor mijn dochter, kunnen realiseren.

En nu op naar Pasen en de daartussen gelegen verjaardag van haar broer. Maar eerst gaan Margriet en ik samen lunchen. Even niets. Geen zorgen, gewoon kletsen en vooral veel lachen. We kijken er nu alweer naar uit!