Helena, moeder met een verstandelijke beperking

In Nederland leven ongeveer tweeduizend gezinnen met een of twee ouders met een verstandelijke beperking. Helena is zo’n ouder. Ze is moeder van twee kinderen. Maar het lukte haar niet de kinderen zelf en zelfstandig op te voeden: de kinderen werden ‘uit huis geplaatst’. Een ingrijpende gebeurtenis. Toch ging Helena niet bij de pakken neerzitten. Bekijk het filmpje en lees het interview dat Bertho Smit (Vilans) met Helena hield.

Hoe kijk je terug op de begeleiding die je kreeg?

Ik kijk daar wel tevreden op terug. Ik heb er veel aan te danken. Ik kon niet voorkomen dat de kinderen uit huis geplaatst werden, de begeleiding toen ook niet. Maar ze hebben me wel geholpen om voor mezelf te knokken.

Wat vind jij goede begeleiding?

Dat is misschien voor iedereen verschillend. Ik vind het altijd prettig als ik voel dat de begeleiding echt betrokken is. Niet alleen maar zakelijk, maar dat je als persoon gezien wordt, als medemens. Sommige begeleiders stralen dat uit, anderen niet. Die zijn misschien wel heel correct en zakelijk. Maar dan mis ik iets. Het is voor mij belangrijk om een klik te hebben met iemand. Dat je wederzijds respect ervaart. En humor.

Waarom wilde je jouw verhaal vertellen?

Ik hou erg van internet en media. Ik had al vaker iets gedaan met filmpjes als voorzitter van belangenvereniging Onderling Sterk. Dus ik vind het leuk. Maar ik hoop ook dat anderen iets aan mijn verhaal hebben. En dat het filmpje goed gebruikt kan worden bij opleidingen of gezien worden door mensen met een beperking die in dezelfde situatie zitten als ik. Pas hebben we de première gehad bij een groep ouders met een beperking. De reacties die ik kreeg, laten zien dat mensen het fijn vinden mijn verhaal te horen. Daar ben ik trots op.

Wat is jouw belangrijkste boodschap?

Dat ouders van wie een kind uit huis geplaatst is, de moed niet op moeten geven. Je blijft ouder. Werk aan jezelf, zorg voor jezelf zodat je kind toch trots op je kan zijn. Dan hou je het contact goed. En iets anders is – en dat heb ik ook moeten leren – dat het belangrijk is om eerlijk te zijn tegenover de hulpverlening. Ga geen mooie verhalen ophangen, want daar heb je alleen jezelf mee. Je moet iemand dan wel kunnen vertrouwen natuurlijk, een begeleidster hebben met wie het echt klikt. Anders werkt het niet.

Denk je weleens: als ik meer of betere begeleiding had gehad vroeger had ik het misschien wel gered met de kinderen?

Dat weet ik niet. Ik ben blij zoals het nu is. Ik vind dat ik heel wat bereikt heb. Ik heb mijn leven weer op de rails gekregen en ik kan me nu weer ontplooien. Ik ben daar heel blij mee.

Het Kennisplein Gehandicaptensector ondersteunt een forum voor hulpverleners van ouders met een verstandelijke beperking

Tags: kinderwens, zelfbeschikkingsrecht, ouderbegeleiding