Kennisplein Gehandicaptensector gebruikt cookies om het gebruik van de website te analyseren en het gebruiksgemak te verbeteren.
Ik ga akkoord met het plaatsen van cookies (inclusief tracking cookies).
Niet akkoord en lees meer
Home Thema's Epilepsie Roland blogt Meer blogs van Roland Blog Roland over epilepsie: 'In blijde verwachting'

Epilepsie

Voor op de werkvloer

Praktijkverhalen

Roland blogt

Cijfers en feiten

Onderzoek

Nieuws

Epilepsie

Blog Roland over epilepsie: 'In blijde verwachting'

Roland Lahaye is 39 jaar en woont vanwege zijn epilepsie begeleid bij Kempenhaeghe, het expertisecentrum voor epileptologie, slaapgeneeskunde en neurocognitie. Roland schrijft voor het Kennisplein een aantal blogs waarin hij vertelt over zijn ervaringen en belevingen. In deze blog kijkt hij naar zijn uitdagingen.

Verwachtingen en aannamen...

Het mag duidelijk zijn dat de titel van dit blog niet op mij van toepassing is zoals we dat in de volksmond kennen, dat maar even als eerste. Maar op een andere manier, waarbij het niet de vraag is wat het geslacht zal zijn en dús wat de kleur van de muisjes op de beschuit zal moeten zijn, is het vaak mijn omgeving die naar mij toe wel degelijk in een blije en hoopvolle toestand verkeert! Want (zonder nou arrogant te willen over komen) ook voor mij heel begrijpelijk wekken mijn manier van praten en de wijze waarop ik mijzelf presenteer in de praktijk verwachtingen en aannamen op die uiteindelijk in heel veel gevallen en functies niet waargemaakt kunnen worden. Een concreet voorbeeld daarvan maakt wellicht meer helder wat ik daarmee bedoel.

Uiteraard ging het óók over begeleid wonen...

Vorige week was ik uitgenodigd door een instantie buiten Kempenhaeghe om daar uitleg te geven aan een publiek dat bestond uit heel veel ‘takken’ van de samenleving. Van politici tot agenten van politie…. Ze waren allemaal aanwezig. Uitleg over het hebben van epilepsie en de dagelijkse zaken en situaties die dit met zich meebrengt. Uiteraard ging het daarbij óók over het begeleid wonen. Als antwoord op mijn vraag of er nog vragen waren vanuit het publiek (óók al omdat ik de tijd die mij gegeven was om mijn verhaal te doen voorbij voelde ‘vliegen’) sprong eerder een opmerking van een van de aanwezigen er voor mij uit. De betreffende meneer benadrukte met behoorlijke overtuiging dat hij mij welzeker in bijvoorbeeld een cliëntenraad zag functioneren! Daar hoorde ik thuis en zou ik een rol van betekenis kunnen spelen.

Nadenken over uitdagingen

Ik ben daar meteen op in gesprongen door zijn ‘blijde verwachting’ toch maar even te nuanceren! Uit ervaring uit het verleden weet ik dat er in functies zoals die in een cliëntenraad dingen, eigenschappen en kwaliteiten gevraagd worden waarin ik met redelijke zekerheid vast ga lopen. Dat leidt uiteraard wel tot een bepaalde onzekerheid bij mij die niet de boventoon mag voeren in de toekomst, maar geeft aan de andere kant wel weer reden om goed na te denken welke uitdagingen ik wél en niet moet aangaan.

Wat betreft mijn eigen situatie...

Het is best wel een worsteling om daarin mijn weg te vinden: niet te voorzichtig, maar óók weer niet te snel en onnadenkend ‘de grote broek’ aan te trekken en vervolgens tot de conclusie moeten komen dat een en ander weer te hoog gegrepen was voor me. Maar wat me in deze kwestie inmiddels óók enorm duidelijk geworden is, is dat het hierbij van twee kanten ‘moet’ komen. Het is aan mij om goed na te denken over wat wél en niet realistisch is met betrekking tot uitdagingen en zodra ik er voor ‘ga’ aan te geven waar mijn sterke en zwakke punten liggen en mee te denken over de manier waarop dat ondervangen kan worden, maar aan de andere kant is ook van belang in hoeverre de ‘tegenpartij’ bereid is om daarin mee te denken en creatief en flexibel genoeg is om mij een bepaalde vrijheid te geven. En wat dat betreft heb ik in mijn eigen situatie weinig te klagen, kan ik wel zeggen. Het stellen en aangeven grenzen gaat (nog wel geregeld op aandringen van anderen) steeds beter en een gebrek aan begrip of flexibiliteit ben ik nog niet tegen gekomen. Verre van….!

Denk out of the box...

En dat is eigenlijk mijn boodschap van dit blog: de drang om een bepaalde rol van betekenis te spelen zal bij mensen met een beperking in best wel wat gevallen getemperd worden door een bepaalde onzekerheid met betrekking tot hun kwaliteiten. En dan zou het heel jammer zijn een persoon meteen af te schrijven voor een bepaalde functie of taak! Mijn benadering zou zijn: leg het iemand zó uit dat de taak als zodanig duidelijk is en pas de taak aan in zó’n vorm dat een bijdrage van de bewoner alsnog wel degelijk te realiseren is!

Tot zover weer,
Groeten Roland Lahaye!

Lees ook Rolands andere blogs over epilepsie

JOUW REACTIE
Wil je een link invoegen in de tekst? Zet de link tussen vierkante haken: [www.kennispleingehandicaptensector.nl]





Op de hoogte blijven?

Abonneer je gratis op de tweewekelijkse nieuwsbrief van het Kennisplein Gehandicaptensector

Op de hoogte blijven?

Abonneer je gratis op de tweewekelijkse nieuwsbrief van het Kennisplein Gehandicaptensector