Home Thema's Epilepsie Roland blogt Meer blogs van Roland Blog Roland over epilepsie: 'Uit vrije wil'

Epilepsie

Voor op de werkvloer

Praktijkverhalen

Roland blogt

Cijfers en feiten

Onderzoek

Nieuws

Epilepsie

Blog Roland over epilepsie: 'Uit vrije wil'

Roland Lahaye is 41 jaar en woont vanwege zijn epilepsie begeleid bij Kempenhaeghe, het expertisecentrum voor epileptologie, slaapgeneeskunde en neurocognitie. Roland schrijft voor het Kennisplein een aantal blogs waarin hij vertelt over zijn ervaringen en belevingen. In deze blog kijkt hij naar zijn vrije wil.

Vrijwilligersdag

Eind november stond opnieuw De Vrijwilligersdag op het programma. Voor mij betekent het concreet dat mensen die op vrijwillige basis mij op verschillende gebieden de helpende hand reiken nu zélf even het middelpunt van de belangstelling zijn en zo gewaardeerd worden voor hun inzet. Zo waren de mensen die het vervoer verzorgen vanaf mijn woonadres naar de locaties waar er dagbesteding plaatsvindt en de persoon die mij helpt om orde te hebben en houden in de papier massa die ‘administratie’ heet even aan de beurt met alle positieve aandacht.

Een bezoek aan galerie Kempro...

Maar hoewel ik dus zelf eigenlijk helemaal niet deelnam aan alle gezelligheid, was deze jongen tóch wel weer even de persoon waar alle gesprekken zich op focuste! Want op het programma van de bewuste dag stond ook een bezoek aan galerie Kempro. Voor wie het nog niet weet:  bij de galerie hou ik me bezig met het portrettekenen. Ik kan wel zeggen dat ik daar door de begeleiding en tips die ik daarbij krijg van medewerkers en vrijwilligers behoorlijk ‘gegroeid’ ben. En op zo’n dag als die bewuste Vrijwilligersdag zien dus een groep mensen die er nog helemaal niet mee bekend zijn (Kempro in het bijzonder en tekenen in het algemeen) wat er allemaal tot stand komt op zo’n werkplek. En leuke reacties daar op maken het ook voor bewoners uiteraard een heel leuke dag om trots op te zijn!

Totáál niet mijn ding...

Feit blijft desondanks dat deze dag helemaal gericht was en bleef op de bijdrage van vrijwilligers aan de dagelijkse structuur en bezigheden van de bewoners op een dag. En die mag er zijn, vind ik! Ik heb bij mijn werk bij Vluchtelingenwerk inmiddels al duidelijk ‘korte metten gemaakt’ met alle taken die ik had met betrekking tot het papierwerk dat dit met zich mee bracht. Totáál niet ‘mijn ding’….veel meer waarde heb ik met taken als: alle werkzaamheden van anderen in het computer systeem zetten(iets waar veel medewerkers zich niet graag mee bezig houden) en het telefoneren met instanties om na te gaan waarom bepaalde dingen (niet) gebeurd zijn! In mijn eigen administratie thuis loop ik om dezelfde reden ook helemaal vast in mijn eigen papierwerk van getallen en regels/uitzonderingen. En hulp daarbij die ik dan krijg op vrijwillige basis(met allen een vergoeding voor de gereden kilometers) is dan echt onbetaalbaar, kan ik u wel zeggen! En ook hulp bij een ‘ramp taak’ als strijken tegen een minimale vergoeding zie ik toch echt ook als vrijwillig.

En mensen die geheel vrijwillig het vervoer van bewoners uit handen van de begeleiding hebben genomen is natuurlijk in de eerste plaats een vooruitgang voor de begeleiding, maar maken het (sociale) leven van de bewoners wel degelijk óók makkelijker en uitgebreider.

Vrijwilligers…..ze krijgen er niks voor, maar ze zijn dan ook in alle opzichten onbetaalbaar!!

Tot zover weer,
Groeten Roland Lahaye!

Lees ook Rolands andere blogs over epilepsie

JOUW REACTIE
Wil je een link invoegen in de tekst? Zet de link tussen vierkante haken: [www.kennispleingehandicaptensector.nl]





Op de hoogte blijven?

Abonneer je gratis op de tweewekelijkse nieuwsbrief van het Kennisplein Gehandicaptensector

Op de hoogte blijven?

Abonneer je gratis op de tweewekelijkse nieuwsbrief van het Kennisplein Gehandicaptensector

Kennisplein Gehandicaptensector gebruikt cookies om het gebruik van de website te analyseren en het gebruiksgemak te verbeteren.
Ik ga akkoord met het plaatsen van cookies (inclusief tracking cookies).
Niet akkoord en lees meer