Kennisplein Gehandicaptensector gebruikt cookies om het gebruik van de website te analyseren en het gebruiksgemak te verbeteren.
Ik ga akkoord met het plaatsen van cookies (inclusief tracking cookies).
Niet akkoord en lees meer
Home Nieuws Nieuws 2018 juli Blog van Mylèn, ervaringsdeksundige NAH

Gewoon Bijzonder

Blog van Mylèn, ervaringsdeksundige NAH // 19/07/2018

nah-hersenletsel-blog-mylen-kennisnetwerk-werken-studieperiodeMylèn Daniels is een ervaringsdeskundige op het gebied van niet-aangeboren hersenletsel. In dit blog vertelt ze over haar studieperiode en werkervaringen.

Op deze foto was ik 4 jaar oud...

Vroeger, als 4-jarige op de kleuterschool wilde ik graag kleuterjuf worden, omdat ik het daar zo leuk vond. Toen ik ouder werd veranderde dit meerdere malen en werd ik later schrijver of zangeres. In groep acht wist ik zeker dat een kantoorbaan niets voor mij was en na het afronden van mijn VMBO-t koos ik dan ook voor de MBO opleiding Sociaal Pedagogisch Werk. Hiermee kon ik na het behalen van mijn diploma in de kinderopvang, ouderenzorg of in de gehandicaptenzorg gaan werken. Deze opleiding heb ik helaas niet gehaald. Ik ben twee keer in het eerste jaar blijven zitten en daarna door mijn zeer betroken mentor geadviseerd om een revalidatietraject te volgen bij Groot Klimmendaal in Arnhem.

Ik ben een mensenmens...

Na het afronden van dit traject koos ik ervoor om toch weer te aan studeren. Ik koos voor het MBO Toerisme. Ook mensenwerk, helemaal mijn ding. Helaas heb ik deze opleiding ook net niet gehaald en ben ik uiteindelijk via een jobcoach als administratief medewerker aan de slag gegaan. Mijn werkzaamheden en werkplek kon ik goed aanpassen op mijn beperkingen (niet teveel prikkels, ik werd niet overvraagd), maar na 2 jaar op een kantoor te hebben gewerkt wist ik weer waarom ik ooit voor een opleiding in de zorg had gekozen. Ik ben een ‘mensenmens’ en kan helemaal blij worden van gesprekjes met onbekenden in de bus of trein, dus die kantoorbaan paste eigenlijk helemaal niet bij me.

Hier ben ik nog steeds dankbaar voor...

Ik nam ontslag en ging eens kijken wat ik nou echt leuk vond. Naast mijn administratieve baan werkte ik een dag in de week als vrijwilliger op een peuterspeelzaal. Dit werk was mij op mijn lijf geschreven en daarom besloot ik op mijn 27e aan een opleiding Kinderopvang te beginnen. Mijn mentor zag destijds dat ik nooit aan het competentieprofiel van deze opleiding zou kunnen voldoen. Kinderen optillen en luiers verschonen gaat niet zo gemakkelijk met een dystonie (een stoornis in de spanning van een spier (= tonus), waarbij de spierspanning vaak te hoog is en op andere momenten weer normaal.) Na een half jaar stelde zij mij voor om toch een andere opleiding te gaan volgen, eentje waar ik minder tegen mijn fysieke beperking aan zou lopen. Hier ben ik haar nog steeds dankbaar voor.

Geef nooit op...

Mijn nieuwe opleiding werd MBO3 Medewerker Maatschappelijke zorg. Hiermee kon ik in de ouderenzorg, gehandicaptenzorg of jeugdzorg terecht. De theorie van deze opleiding heb ik met succes afgerond, maar tijdens mijn stage ben ik gigantisch tegen mijn eigen grenzen aangelopen. Op veel plekken in de zorg is er de afgelopen jaren behoorlijk bezuinigd, waardoor je als activiteitenbegeleider niet alleen meer de activiteit begeleidt, maar ook tafels moet dekken en cliënten met een hoge zorgvraag naar het toilet moet kunnen begeleiden. Dit kan ik niet en dus ben ik op twee verschillende stageplekken gezakt voor mijn opleiding. 

Ironisch genoeg ben ik net aangenomen als vrijwilliger bij een dagbesteding voor mensen met een niet-aangeboren hersenletsel, waar ik voor de koffie en thee zorg en assisteer bij de middagactiviteit. Precies dezelfde activiteiten waar ik op mijn stage op vast liep, omdat ik daar in mijn eentje een groep van 15 man zou moeten begeleiden. Nu sta ik als vrijwilliger op een activiteitencentrum naast iemand op de groep en heb ik geen eindverantwoordelijkheden. Helemaal mijn ding! Alleen jammer dat ze mij vanwege mijn beperking niet als betaalde kracht aan willen nemen. Wat ik heb geleerd van al deze jaren studeren is dat je nooit voor niets hebt gestudeerd en dat je uiteindelijk wel op de juiste plek (baan) terecht komt. Dus geef nooit op om te blijven vechten voor wat je echt leuk vind. 

JOUW REACTIE
Wil je een link invoegen in de tekst? Zet de link tussen vierkante haken: [www.kennispleingehandicaptensector.nl]





Op de hoogte blijven?

Abonneer je gratis op de tweewekelijkse nieuwsbrief van het Kennisplein Gehandicaptensector

Meer over Gewoon Bijzonder