Het belang van zichtbaarheid en naar elkaar omkijken
Gepubliceerd op: 21-05-2026
Dave is ambassadeur in de gehandicaptensector en vertelt over het belang van naar elkaar omkijken. En hoe dat tijdens zijn werkende leven is veranderd vanwege technische ontwikkelingen en bezuinigingen. Toch probeert hij in zijn werk zoveel mogelijk te doen om mensen te blijven zien, te laten zien en ook weer terug te zien.
Zo’n 30 jaar geleden groeide ik op in een nieuwbouwwijk aan de rand van Delft. Toen nog midden in de weilanden. Er was een winkelcentrum met vers brood van de bakker, heerlijke groente bij de groenteboer en elke zaterdag een plakje worst bij de slager. Maar in de tijd dat ik daar woonde zag ik ook een verandering. In de wijk en in de omgeving verkleinde het winkelaanbod en het aanbod aan voorzieningen. Er bleef alleen een supermarkt over. De eigenheid en laagdrempeligheid maakten plaats voor meer individualisme. Onder andere oudere inwoners kregen minder plekken om even een praatje te maken en je zag ze ook steeds minder in het straatbeeld. Mensen kregen minder oog voor elkaar. En juist meer voor zichzelf.
Afleiding
Deze beweging zie ik ook terug in het werken in de zorg voor mensen met een uitdaging. Zo sluiten voorzieningen vanwege de stijgende kosten. En tegelijkertijd zijn we meer met onszelf bezig. Jongere medewerkers zijn snel afgeleid door wat er op het wereldwijde web en sociale media plaatsvindt. Maar dan vraag ik me af: Hebben we nog wel oog voor de ander en kunnen we wel goed zorg leveren als je bent afgeleid door wat er op mijn mobiel gebeurt? Heb ik oog voor mijn collega of cliënt waardoor we een zinvolle dag kunnen hebben met elkaar?
Menselijkheid zien
Ik heb het gevoel dat we elkaar minder zien en minder de menselijkheid in elkaar herkennen. In de gehandicaptensector merk ik dat dit verschuift vanwege bezuinigingen op zorg en ondersteuning, maar ook de aandacht die minder op de ander is gericht. Terwijl er zoveel menselijkheid te tonen is!
Wat ik graag zichtbaar zou willen maken is bijvoorbeeld een theaterproject in Delft waar ik aan heb meegewerkt. Dat project verbindt allerlei mensen door kunst. En daarbij voel je geen onderscheid meer tussen die mensen. Het creëert een omgeving waarbij juist elkaars kracht wordt versterkt. Een zin die ik tijdens dat project hoorde was: ‘Door de kunst en de muziek vergat ik dat jij in een rolstoel zat’. Dit is een prachtige ervaring die het waard is om gezien te worden. En daarom deel ik het graag.
Als je oog hebt voor de mensen met wie je mag werken is er altijd talent aanwezig. Ook al zijn ze ernstig meervoudig uitgedaagd. Daarbij is het belangrijk te kijken naar wat ze kunnen. Bijvoorbeeld of iemand de arm kan bewegen om iets om te gooien of op een knop drukken om de blender aan te zetten. Als je dat aanmoedigt, dan zal iemand groeien, iemand voelt zich minder eenzaam en zal op een mooie manier zichtbaar worden.
We’ll meet again
Laten we weer meer naar elkaar omkijken en elkaar zoveel mogelijk treffen in betekenisvolle ontmoetingen. Ik moest hier ook aan denken op 5 mei tijdens het concert aan de Amstel, waarin het eindlied klonk van Vera Lynn: ‘We’ll meet again. Don’t know where. Don’t know when. But I know we’ll meet again some sunny day’. Vertaling: ‘We zullen elkaar weerzien. Ik weet niet waar, ik weet niet wanneer. Maar ik weet dat we elkaar weer zullen zien, op een zonnige dag’.
Wil je meer weten of heb je een vraag? Neem via LinkedIn contact op met Dave Smit.
Bekijk ook de pagina met alle ambassadeurs van de gehandicaptensector die verbonden zijn aan het Kennisplein Gehandicaptensector.