Ze oogde zo klein. In dat enorme bed in die enorme kamer. Helemaal bovenin, tegen het hoofdeinde en de muur geklemd, zat ze. Met opgetrokken benen, haar kin rustend op haar knie. Met haar grote ogen, wijd open, speurde ze de kamer af. Haar blik bleef hangen op de deur.

Als je maar niet denkt dat jij me gaat vertellen hoe laat ik mijn bed in moet! Daar heb je geen ene moer mee te maken. Zijn ogen spoten vuur terwijl hij deze woorden uitsprak. Hij hield de deurknop stevig vast en leek me niet binnen te willen laten.

“Wil je misschien ook een hijs?” Ze reikte me een grote, dikke kegelvormige sigaret aan. Het leek een volkomen oprechte vraag met volkomen oprechte bedoeling, maar ik sloeg toch maar af bij het zien van deze indrukwekkende peuk. “Nee, dank je”. “Oh dat mag je natuurlijk niet onder werktijd, hè”. Ook dat niet, maar ik ben sowieso niet van het roken, legde ik uit. “Hmm,” gniffelde ze, “iedere gek zijn gebrek”. Om vervolgens verschrikt naar me op te kijken: “Nee hoor, je bent niet gek! Moet ík zeggen hee! Als er één gek is, nou ja dat ik dát zo zeg! Raar mens ben ik, alles floept er altijd maar uit.” De woorden bleven komen. “Ik heb zelfs net weer nieuwe pillen. Dus wat zit ik nou te zeggen dat jíj gek bent!” En uiteindelijk “Sorry hoor”. In haar blik zag ik schrik, bezorgdheid en schuld. Daarna pauze. Haar woorden hingen, dik als rook van haar joint, in de kamer. Ik keek naar haar. Ze was de dertig net voorbij. Een pezige dame, met diepe groeven in haar gezicht. Een landkaart van de gelopen paden in haar leven.

Zo in het donker leek het een groot wit spook. Daar in de hoek van haar slaapkamer. De werkelijkheid was misschien wel net zo vervelend..

Sylvia Loos vertelt in haar blogs over haar ervaring in de nachtzorg. Dit verhaal gaat over Dave die erg eenzaam is.