Toon zoekbalkToon menu

Ervaringsdeskundigheid

‘Mijn lange zoektocht eindigde bij een mantelzorgwoning’

Met deze blog wil ik vertellen dat het niet altijd even goed werkt om iemand begeleid te laten wonen. In mijn geval gaf dit veel onrust bij mijn familie. Maar laat ik bij het begin beginnen. Er ging namelijk heel wat aan vooraf voor we de beslissing namen om een mantelzorgwoning te gaan bouwen.
 


Depressie

Zo ben ik op 18-jarige leeftijd in de psychiatrie beland met een depressie. Mijn opa was twee jaar geleden overleden en daar had ik heel veel last van. Ook werkte het niet goed op het mbo, omdat daar te weinig structuur voor me was. Ik wist op dat moment nog niet dat ik autisme en andere beperkingen had. Het lukte allemaal niet meer en ik ben hulp gaan zoeken. Ik wilde een behandeling die zo kort mogelijk duurde om van mijn depressie af te komen.

Begonnen met zelfbeschadiging

Zo vond ik op internet een kliniek die een traject aanbood dat tien weken duurde en plaatsvond in de Ardennen. Ik kon geen aansluiting vinden bij de groep en voelde me alleen nog maar eenzamer. Iedereen had namelijk verslavingsproblemen, terwijl ik een depressie had. Daarom moest ik het traject eerder verlaten. Eenmaal thuis werd ik aangemeld bij de Geestelijke Gezondheidszorg waar ik werd opgenomen. Uiteindelijk heb ik daar een jaar gezeten, maar evengoed hielp het niet echt. Ik ben daar namelijk begonnen met zelfbeschadiging. Ik zag het bij anderen en hoopte dat het me zou helpen om me beter te voelen.

Te weinig begeleiding

De hulpverleners gaven het advies om mij begeleid te laten wonen. Er werd gezegd dat ik niet thuis kon gaan wonen, omdat dit te zwaar voor mijn ouders zou zijn. Op de plek die ik kreeg aanbevolen, heb ik maar 2 maanden gewoond. Dit kwam mede doordat het nieuw was en er te weinig begeleiding was voor mij.

Opnieuw gediagnosticeerd

Uiteindelijk ben ik toch maar weer terug naar huis gegaan, maar dan wel met ambulante begeleiding. In de tussentijd werden er ook allerlei onderzoeken gedaan. Hier kwam uit dat ik autisme en borderline heb. Toen kreeg ik een woonplek aangeboden die speciaal voor mensen met autisme was. Na 2 jaar begeleid wonen, moest ik zelfstandig gaan wonen. Helaas werd al snel duidelijk dat mij dat niet ging lukken. Dus gingen we op zoek naar een alternatief.

Mantelzorgwoning pakte goed uit

Toen zijn we bij de mantelzorgwoning uitgekomen. We waren er na al die jaren achter gekomen dat het juist onrust gaf bij mijn ouders als ik niet thuis was. We hoopten dat het me goed zou doen om een eigen plek te hebben. Mijn ouders zouden rust krijgen omdat ik dicht in de buurt zou zijn. Ook hoefden ze niet steeds weer naar verre plekken te rijden omdat het weer eens niet goed met me ging. Ik kan je vertellen dat het inderdaad goed heeft uitgepakt. Ik ben heel erg blij met mijn mantelzorgwoning op een vertrouwde plek, dicht bij mijn ouders. 

 
 

'Omdat ik nu weet dat ik meer kan dan ik denk, doe ik nu ook veel meer.'






‘Ik ben in mezelf gaan geloven’

Momenteel ben ik ervaringsdeskundige in opleiding. Ik hoop ooit een betaalde baan als ervaringsdeskundige te krijgen. Op een dag zijn mijn ouders er niet meer of zijn ze te oud om voor me te kunnen zorgen. Daarom denk ik ook na over de toekomst. Ik zou graag op een woonlocatie willen wonen waar het mogelijk is om onder de mensen te zijn, maar waar je ook de optie hebt om je terug te trekken op je kamer. Waar ik kan kiezen tussen zelf koken of mee-eten. Ik woon liever niet op een appartement. Ik ben een sociaal iemand en daar zou ik vereenzamen. Wat mij het meest heeft geholpen? Dat is dat ik in mezelf ben gaan geloven. Het is heel belangrijk om te ervaren dat dingen wel lukken. Omdat ik nu weet dat ik meer kan dan ik denk, doe ik nu ook veel meer.
 

Reageer op deze pagina

Wil je reageren op het Kennisplein Gehandicaptensector? Lees dan eerst de spelregels door.