Toon zoekbalkToon menu

Samenwerken met familie

Samenwerken met familie: Waarom loslaten nooit lukt

Als begeleider heb je soms te maken met familieleden die bezorgd zijn. Je zou ze willen adviseren om los te laten. Toch is dat niet zo makkelijk als het lijkt. De volgende verhalen van familieleden helpen je inzicht te krijgen in waar zij tegenaanlopen. Door dat beter te begrijpen, zal het je lukken om hen beter te begeleiden. Lees en leer mee. 

 

Veertien inzichten en tips over samenwerken met familie

Dit inzicht komt uit een serie verhalen van  familieleden. Wil je alle tips op een rij? Bekijk dan de pagina ‘Veertien inzichten en tips uit de verhalen van familieleden’.
Lees verder
Familieleden zijn niet alleen familielid, maar ook mantelzorger. Wanneer je die bloedband hebt, is dat een andere manier van zorgen en begeleiden. Je kunt tijdelijk zorgen en begeleiden voor een persoon en daar makkelijk pauze van nemen. Maar als je familielid bent, ben je dat natuurlijk je hele leven. Daarom kan loslaten eenvoudig niet.

Dit kun je wel doen

Als begeleider kun je hooguit ondersteunen in ‘anders vasthouden'. Bijvoorbeeld door een familielid respijtzorg aan te bieden. Of door ervoor te zorgen dat iemand ook hulp krijgt uit zijn/haar omgeving. Ook stapsgewijs ergens naar toewerken helpt. Steeds meer zorgorganisaties bieden bijvoorbeeld de mogelijkheid van Flexwonen aan. Bijvoorbeeld de Prinsenstichting. Het voordeel? Iemand met een beperking kan dan eerst eens komen logeren. Zo kunnen familieleden eens aftasten hoe dat gaat. Dit ondersteunt dus zowel de cliënt, als de familieleden. 


Laat je inspireren

Hoe is het om met een kind te leven dat voortdurende zorg nodig heeft? Lastige Ouders is een voorstelling over hoe groot liefde en geluk kunnen zijn. Bekijk eens samen met je collega’s de documentaire/voorstelling. Voor informatie en boekingen kun je contact opnemen met Sandra Seinen (06-43142760/jolanda@krachtvanbeleving.nl). 

 

Begrip helpt om in je professionele rol te blijven 

Het helpt ook om beter te begrijpen waarom familieleden niet kunnen loslaten. Door begrip kun je er van een afstandje naar kijken. Dat helpt je om in je professionele rol te blijven. Dat klinkt heel vanzelfsprekend, maar dat is het vaak nog niet. Familieleden voelen zich vaak nog onbegrepen.

‘Ik kan niet accepteren dat hij ongelukkig is’ 

Zo vertelt Marike van Weelden dat ze voor altijd een zorgtaak heeft. Ze is moeder van Jons die een ernstige meervoudige beperking heeft. Marike: ‘Hem “loslaten uit liefde”, zoals sommigen zeggen, is een zinloos cliché. Ik heb geaccepteerd dat ik een gehandicapt kind heb, maar niet dat hij zichzelf pijn doet en ongelukkig is. Dat zal ik pas accepteren als ik alles wat in mijn vermogen ligt heb gedaan om het te verhelpen.’ Lees Marike's verhaal.

‘Eva moet het elders net zo fijn hebben als thuis’

Anne Visser is tweelingzus van Eva, die een meervoudige beperking heeft. Anne: ‘Kinderen met een beperking blijven vaak te lang bij hun ouders, omdat die moeite hebben met loslaten. Ook mijn ouders. Niet omdat ze denken dat anderen Eva niet kunnen verzorgen, want de zorg voor haar is niet heel complex. Het zit vooral in de sfeer van de woonvorm. Zal het huiselijk genoeg zijn, zal ze er gelukkig zijn? Dat is de standaard: Eva moet het elders net zo fijn hebben als thuis.’ Lees verder het verhaal van Anne

Zorg dat je de verwachtingen helder krijgt 

Als begeleider is het belangrijk om hier het gesprek over te voeren. Wat willen familieleden graag voor hun naaste? Wanneer is het goed genoeg? Wat is daarvoor nodig? Wat verwachten ze van jou en wat kunnen zij daar zelf in betekenen? Door tot heldere afspraken te komen, wordt duidelijk wat je van elkaar verwacht. Dat voorkomt ergernissen en frustraties. 

Reageer op deze pagina

JOUW REACTIE
Wil je een link invoegen in de tekst? Zet de link tussen vierkante haken: [www.kennispleingehandicaptensector.nl]



Reacties

Barbara Tieks 19/3/2021

Hartelijk dank voor de feedback G.J.M. Reintjes. We hebben het een en ander aangepast.


G.J.M. Reintjes 18/3/2021

"Waarom loslaten nooit helemaal lukt". Ik schrik van deze tekst. Wie kijkt naar het programma spoorloos ziet hoe ouders (vooral moeders) en hun kinderen die zijn geadopteerd altijd hunkeren naar verbinding met hun verleden. Wie deze opmerking maakt zou zich kunnen afvragen hoe deze persoon erin staat als het hunzelf overkomt.
In de jaren zeventig gaf ik leiding aan voorzieningen voor mensen met een verstandelijke en meervoudige beperking. Er was toen alleen de mogelijkheid of thuis wonen of naar een instelling gaan. Wat ouders vooral ergerde was dat zij als ouders en zij die een handicap hadden moesten leren loslaten en onthechten. De weerstand daartegen leidde ertoe dat ouders eigen wooninitiatieven begonnen. De eerste werd geopend in Didam. In rap tempo kwamen er wooninitiatieven bij en organisatie veranderde hun beleid t.a.v. dit standpunt. Ook moeders die alleenstaand waren en jong en een kind kregen werd hun door de kinderbescherming afgenomen. Hun hele leven blijft hen dit achtervolgen, lees het boek van Hélene van Beek. Over deze vraag discussiëren is accepttabel, maar hou het dicht bij jezelf.


Cookies op de website van Kennisplein Gehandicaptensector

Kennisplein Gehandicaptensector gebruikt cookies om het gebruik van de website te analyseren en het gebruiksgemak te verbeteren.
Ik ga akkoord met het plaatsen van cookies (inclusief tracking cookies).
Niet akkoord en lees meer