Toon zoekbalkToon menu

Coronavirus

Ervaringen uit het veld: werken met coronapatiënten 04/05/2020

Wendy de Witte (34 jaar) is waarnemend coördinerend begeleider op een woonzorglocatie (Baarn) met corona besmette mensen met een verstandelijke beperking en dementie. In dit interview vertelt ze over haar belevenissen sinds 3 april: ‘Mijn zorghart draait overuren: ik ben er voor jou, hoe heftig, hoe zwaar dan ook.’

wendy-witte-corona-besmette-locatieDe locatie waar Wendy werkzaam is wordt getypeerd als een volledig geïsoleerde woning. ‘Begeleiders moeten in beschermde materialen rondlopen. Denk aan een doktersjas en -broek, T-shirt, mondkapje en een overschort op het moment dat je Algemeen Dagelijkse Levensverrichtingen (ADL-handelingen) uitvoert. Er zijn speciale waszakken voor de was en voordat we de locatie betreden kleed je je om in een aparte kamer.'

Solliciteren voor een baan op een corona besmette locatie

‘Voordat ik aan deze uitdaging begon – want zo zie ik het – was ik al 7 jaar werkzaam in de gehandicaptenzorg. Vanuit Amerpoort - locatie Oorschot in Zeist - ben ik uitgeleend, omdat ik graag wil meedraaien op corona besmette locaties. Ik sta graag daar waar de zorg het hardste nodig is en presteer goed onder druk. Dit past helemaal bij jou, aldus mijn manager. Ik was makkelijk vrij te plannen en een week later – op 3 april -  stond ik in beschermde kleding aan het bed van een cliënt.’

Van chaos naar structuur

‘Binnen een week werd ik waarnemend coördinerend begeleider op een locatie in Baarn waarvan ik de bewoners niet kende. Het team was compleet nieuw, want de begeleiders die eerder op de locatie werkten waren ziek geworden, inclusief de bewoners. Op een schaal van 0 tot 10 was het complete chaos.’

‘Mijn eerste doel? Het wegnemen van een stukje verantwoordelijkheid bij begeleiders en het maken van een prioriteitenlijst. Wie doet wat en waar ligt de grens. Daarover ging ik in gesprek met de AVG-arts, manager, gedragskundige en een roostermaker. Een ervaren collega maakte een inventarisatie van de benodigde verzorgingsmaterialen. Tegelijkertijd belde ik met verwanten om te vragen wat hun behoefte was. Een belrondje bleek een goede oplossing. Dagelijks belde ik tussen 11.00 uur en 12.00 uur en deelde informatie op beleidersniveau. De arts nam contact op met naasten over het uitvoeren van palliatieve zorg.'

‘Ach jee, straks gaan ze allemaal dood...'

gehandicapten-beperking‘Dementie, de leeftijd van de cliënten (60 á 70 jaar), de beperking en verminderde conditie én dan nog het coronavirus. Straks gaan ze allemaal dood... In de eerste paar weken schoot dit vaak door mijn hoofd. Er is nu één cliënt overleden op de locatie. Wat mij het meest heeft gegrepen is dat na het overlijden de cliënt na twee uur wordt opgehaald door een begrafenisondernemer. Vervolgens moet je weer door met de orde van de dag. Dat doet wel wat met je.’

Gelukkig zijn de cliënten nu aan de betere hand. ‘Eén herstelt op wonderbaarlijke wijze van een dubbele longontsteking, bij een ander wordt de zuurstoftoevoer afgebouwd en weer een ander loopt rond alsof er niks aan de hand is (maar is wel positief getest). De vermoeidheid zal nog wel aanhouden. Ik zie dat de conditie van cliënten is aangetast. Het moeilijkste vinden wij – je hebt te maken met mensen met dementie – wat het niet kunnen zien van verwanten gaat doen met het herkennen van verwanten in de toekomst.’

Anti-coronabubbel

Wendy en haar collega’s volgen vrijwel geen nieuwsberichten over het coronavirus. ‘Dit doen we bewust. We creëren een anti-coronabubbel en houden ons bezig met het bieden van één-op-één momenten. Elke dag stellen we een nieuw programma samen op basis van het energieniveau van een cliënt. Denk bijvoorbeeld aan:

  • ​Voorlezen van verhalen
  • Samen dansen op muziek (handen vastpakken en heen en weer bewegen)
  • Fietsbewegingen (ronddraaien met de voeten in de lucht)
  • Masseren van de huid (insmeren van de huid met een crème)

‘Geen tijd om het allemaal te bevatten’

‘In het begin had ik er wel moeite mee dat alles buiten de locatie zo anders gaat. Je krijgt een soort ‘mindfuck’. Verder voelt één dienst als twee. Twee dagen vrij in het weekend moet gewoon, aldus de roostermaker. Je bent al snel geneigd om een dag extra te werken, want je bent immers allemaal zorgverlener. Aan het eind van een werkweek ben ik écht moe. Om mezelf op te laden doe ik aan meditatie, mindfulness, slapen, muziek luisteren, creatief bezig zijn en zo nu en dan laat ik alle emoties toe. Dat mag ook, dat maakt je ook mens.’

gehandicaptenzorg-beperking-coronaLichtpuntjes

  • Gevoel van samenhorigheid met het team
  • ​Videobellen met verwanten die aangeven dat ze dankzij jou weer een nachtje doorslapen
  • Een glimlach van een cliënt
  • Zien dat je comfort creërt bij een cliënt door het verplaatsen van een kussen 

 

Reageer op deze pagina

JOUW REACTIE
Wil je een link invoegen in de tekst? Zet de link tussen vierkante haken: [www.kennispleingehandicaptensector.nl]





Cookies op de website van Kennisplein Gehandicaptensector

Kennisplein Gehandicaptensector gebruikt cookies om het gebruik van de website te analyseren en het gebruiksgemak te verbeteren.
Ik ga akkoord met het plaatsen van cookies (inclusief tracking cookies).
Niet akkoord en lees meer